دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد....و گیسوان بلندش را به بادها می بخشید.و دستهای سپیدش را به آب می بخشید.دلم برای کسی تنگ است که آن دو نرگس جادو را به عمق آبی دریای واژگون،می دوخت!!! دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت و مهربانی را نثار من

کنار خیابون منتظر تاکسی بودم تا خودم رو هرچه زودتر برسونم حرم .قبل از اینکه برم سر کلاس تو ذهنم با خودم می گفتم که امشب حتما می رم حرم آقا....تاکسی کهنه ای ترمز زد و زود پریدم و سوار شدم.راننده داشت با مسافر صندلی عقب درد دل می کرد. از لباسها و ماشین شیک خادم های حرم.انقدر کفری بود که حتی فحش و بدو

خیلی وقت بود دست به قلم نشده بودم.دیروز تصمیم گرفتم که بنویسم. سوار مینی بوس شدم.گرمی هوا طاقت فرسا بود.نگاهها هم طاقت فرسا.خسته و غبار آلود.صندلی ها چرک آلود.و راننده چشم انتظار چند مسافر و آشوبی برای نان شب.این جماعت که مینی بوسی اند همه درگیر نانند تا نام.یعنی فرصت نام نیست که به آن فکر کنند یا ش